Öznesel

Ben Beceremiyorum Lan

Hayatımda ilk defa gerçek, ciddi ve olgun bir ilişkim var ve ben fazlasıyla bocalıyorum.

Derdim gönül ilişkileriyle benim. Hayatımda en az önem verdiğim şeylerdendir bir ilişkimin olması. Ama bazen de yalnızlık koyardı, daha önce çok yazdım bu konuda kendi kendime. Sonrasında tamamen bıraktım ve artık koymamaya başladı. Bundan sonrası yoğunlaşacağı için, geç bulduğum ve pişmanlık duyduğum bir grupla size arkaplan sesi sağlıyorum.


Hayatımdan bir sürü kişi geçti. Kimisi flörttü, kimisi arkadaştı ben yanlış anladım, kimisi arkadaştı karşıdaki yanlış anladı, kimisi bir gece oldu, kimisi bir hafta oldu, kimisi uzun olur sandı, kimisi uzun olur sandım v.s… Bunlardan daha yüzlerce sayabilirim, gerek var mı? Yok. Tam bu işlerden eli eteği çekmişken, dümdüz giderken o beklenmeyen oldu.

Her zaman arkadaştan daha iyi sevgili olacağını düşünmüştüm, öyle oldu. Önceleri arkadaştık, sonra ilişkiye evrildi ve beklenmeyen oldu. Size ilişkimin her detayını ya da sevgilimi anlatacak tabii ki değilim. Konumuz başka…

Ben öyle böyle bocalamıyorum. Yeri geliyor ne yapacağımı, ne söyleyeceğimi, ne soracağımı şaşırıyorum. Hiç alışkın olmadığım, asla kendimi hazırlamadığım, içinde bulunacağımı düşünmediğim bir durumdayım. Ama farkettiğim bir şey daha var, ben daha önce hiç böyle olmamışım. Sevmemişim yani, bağlanmamışım.

Ve bunun farkında olmadığım ilişkilerde ekstra gebeş ve vurdumduymaz davranarak bu hal, tavır ve hareketlerimi öğrenip oturtmuşum. Hala alışamadığım şeyler var. Her şeyi haber etmek gibi, ki bu durum en tepkili olduğum şeylerden birisidir. Bazen gerçekten her şey aklımdan çıkıyor. Özellikler okulla, derslerle uğraşırken iyice aklımdan çıkıp gidiyor. Bu da zaman zaman sıkıntı çıkartıyor tabii ki.

Arada bir kendimden şüphe ettiğim oluyor “acaba sevmiyor muyum?” diye, ama o zaman da neden ayrılmak istemediğimi anlayamıyorum. Seviyorum, bundan eminim. Bazen büyük saçmalıklar oluyor lakin, ben yaşasam takmayacağım şeyler karşı taraf tarafından sorun edilebiliyor.

Biraz da farklı hissettiriyor, bazen uzak kalınca o olmadan da iyi olabilirmişsin, hatta daha iyi olurmuşsun gibine geliyor. Bunun süresi eskiden hep sürerdi ve ayrılığa giderdi bende ama bu sefer çok kısa sürüyor ve görmemle yerle yeksan oluyor bu durum.

Ayrıca hayatımda ilk defa kafamla alt edemediğim bir kişi var kaşımda. Neden böyle olduğunu anlayamadım, genelde ben suçlu oluyorum ama gereksiz bir boyun eğiş mi yapıyorum bu da sürekli kafamın bir köşesinde oluyor genelde. Her olayın birden fazla bakış açısı vardır, bir olaya ben başka şekilde, o başka bir şekilde bakıyor oluyoruz doğal olarak. Sinirlerimi bozan şey ise şu, ben olayı “kendimce” tarif ettiğimde, genelde karşı taraftan “hayır sen öyle yapmadın/demedin” gibi bir tepki alıyorum. NE? Benim yerime laf söylenmesi, benim tavrımın bana başka şekilde dikte edilmesi sanırım Dünya üzerindeki en sinir bozucu şey.

Bu yalan söylediğimi söylemesi gibi oluyor, bunun altında da kendince sağlam bir sebebi var; güvensizlik. Yani bilmiyorum yaşadığımız şeyler bu kadar yıkıcı şeyler değildi benim açımdan. Çok utanç duyduğum, ağır pişman olduğum şeyler var. Aynı şekilde benimde üzüldüğüm, paramparça olduğum durumlar oldu. Neden söylemedim bilmiyorum, benim eşşekliğimdi işte onlar.

Neyse, yeter.

Bir Yorum Bırak